دخترم

با نام و یاد خدای نیکی ها بعد از هفت ماه دوری از تو دختر نازنینم پاره تنم و تنها امید من این وبلاگ رو شروع کردم و میخوام هر روز از دلتنگی هام برات اینجا بنویسم به امید اینکه به زودی از خاطرات مشترک باهم بودنمون اینجا بنویسم. عزیزم امروز دقیقا هفت ماهه ازت جدا شدم هر صبح که چشمامو باز میکنم تو در ذهنمی و لحظه ای نیست که فراموشت کنم یادمه مامانم همیشه میگفت سگ بشی اما مادر نشی من چند ماهه به این حرف رسیدم از بس عکساتو تو گوشی نگاه کردم خسته شدم آرزوی قلبیم اینه به زودی به جای عکسات دستای قشنگ و نازت تو دستم باشه و موهای فرفری خوشگلتو شونه بزنم آرزو میکنم اینه اتفاق قشنگ زودتر از اینکه تو بزرگ بشی اتفاق بیفته آخه دیگه بزرگ بشی خانم بشی نمیذاری من ببرمت حموم عزیزم پنج روز پیش تولد شش سالگی بود از صبح حالم بد بود به تحریک پدرت جواب تلفنمو ندادی روزی بزرگ میشی و خودت میفهمی من مجبور به انتخاب این راه شدم بخاطر رهایی تو وقتی پدرت عکس تولدتو تو پروفایلش گذاشت و من دیدم موهای خوشگلتو از ته زدن ضجه زدم آخه حیف نبود اون موهای خوشگل چون پدر بیمارت نتونسته بود قشنگ بهت برسه و موهات شپش گذاشته بود اومده بجای حل مساله صورت مساله رو پاک کرده من میدونم که دل کوچکت چقدر شکسته ولی نتونستی چیزی بگی فدای قلب گنجشکی تو دختر گلم

به امید وصال...